بود و نه موضوع پول . با دست خالى آمده بود تا آن مؤمن را زيارت كند . چه خوب است كه انسان تلاش كند تا محبتش براى خدا باشد . كمك كردن به بندگان خدا بسيار ثواب دارد ، ارزش بسيار بالايى دارد ؛ ولى اگر محبت و دوستى انسان در راه خدا باشد ، انسان به مرحله‌اى مىرسد كه فرشته‌ها نرسيده باشند . آن بنده‌اى خدا آمده تا برادر مؤمن خود را زيارت كند ، ازين‌كه او متدين است به او اظهار محبت نمايد . بدون كدام توقع ؛ اماّ يك‌مرتبه مىبيندكه فرشته از جانب خدا مأمور گرديده تا به او بشارت بهشت را دهد . مىگويد : خداوند جل جلاله بهشت را بر تو واجب نمود . « وَجَبَتْ مَحَبَّتِى لِلْمُتَحابِّينَ فِى » اگر " وجبت " را به‌معناى " ثَبتت " بگيريم ، اين مىشود كه محبت من ثابت است براى كسانىكه براى رضاى من به هم‌ديگر محبت مىكنند ، كسىكه محبت خدا بر او ثابت باشد ، حتماً محبوب خداست و مجبوب خدا هيچ‌گاهى به دوزخ نمىرود و بهشت براى او جاويدان خواهد بود . كنار گذاشتن منيت‌ها چه قدر خوب است كه انسان تمام كارهايى را كه انجام مىدهد ، براى رضاى خدا باشد . مصرف مال انسان براى خدا باشد ، محبت انسان براى خدا باشد ، فكر انسان براى خدا باشد ، حركات انسان براى خدا باشد ، سكنات انسان براى خدا باشد ، خشم و غضب انسان براى خدا باشد . چنين چيزى براى انسان ممكن است ؛ اماّ قدرى دقت مىخواهد ، قدرى مواظبت مىخواهد تا انسان ربانى شود . زندگى اجتماعى هم خوبىهايى دارد و هم بدىها . اگر انسان در اجتماع ترازو و مثقال را بگذارد . مثلًا اگر كسى